Een andere realiteit

Ondertussen zijn we 13 weken ver in deze corona-periode, wie had dit ooit kunnen denken. Weken met fulltime thuiswerk en een agenda vol digitale meetings, kinderen 24/7 thuis met preteaching op de agenda, aanschuiven bij de winkels en mondmaskers nu standaard in de handtas en vooral het verbod op activiteiten buitenshuis van de horeca tot zelfs speelpleintjes die gesloten waren. Impressionant hoe een onzichtbaar klein stekelig virusje op enkele maanden tijd de hele wereld binnengesloten krijgt.

De belevenissen van de laatste weken zijn enorm verschillend geweest. Misschien kwam er bij jou een zee van tijd vrij omdat je agenda nu ineens leeg was en je eindelijk die todo-lijst hebt kunnen afwerken (op die laatste punten na waar je echt geen zin in had). Of misschien bleef er net helemaal geen tijd meer over door de combinatie thuiswerk met de kinderen of ben je zelfs blijven werken als een van de essentiële beroepen.

Ongeacht het scenario, ongeacht of we het bewust gedaan hebben maar deze maanden hebben we ons leven vanuit een ander perspectief kunnen bekijken, leren beseffen wat we als vanzelfsprekend aanzien en vooral wat we essentieel vinden in ons leven.

Nu de cijfers in België de goede kant uitgaan, de kinderen weer (gedeeltelijk) naar school gaan, de horeca weer open is en er weer meer kan, komt er opnieuw mentale ruimte vrij om lessen te trekken uit de afgelopen 12 weken.

Dat we veel meer aankunnen dan we denken.

Moest je mij 13 weken geleden gezegd hebben dat we al die tijd gingen thuiswerken mét de kinderen 24/7 thuis, geen poetsvrouw, geen hulp van de grootouders, geen mogelijkheid om de kinderen los te laten in de speeltuin, geen terraske bij goed weer en zelfs aanschuiven bij het winkelen.. dan zou ik dat niet geloofd hebben, maar ook zeker een stevige dosis paniek gevoeld hebben. En toegegeven dat was ook terecht, er waren momenten dat het allemaal teveel was, dat ik het beu was en dat mijn man en ik op zoek gingen naar dat fameuze behangpapier waar je je kinderen ook echt kan achter plakken – niet gevonden trouwens.

Maar er waren evenzeer magische momenten met de kinderen die ons dichter bij elkaar gebracht hebben. Zoals de aperitiefjes voor het avondeten, meer tijd voor knuffels & babbeltjes en de kans om bijna letterlijk een stap in hun leefwereld te zetten (in het geval van onze oudste was dat de wereld van Brawl Stars ‘s morgens – ‘s middags – ’s avonds – repeat).

Rond week 6 moest ik nog denken aan onze reis naar Nieuw-Zeeland begin vorig jaar, waar we expliciet ouderschapsverlof genomen hadden om samen te kunnen zijn, dat wat nu eigenlijk een verplichting was geworden. Gedurende 6 weken hebben we rondgetrokken om samen met onze twee jongens de wereld te ontdekken en tijd als gezin door te brengen – want in de dagdagelijkse gekte blijkt ons dat niet altijd goed te lukken. Hoewel de corona-weken een compleet andere context geven, waren er ook veel gelijkenissen. Meer tijd om met onze kinderen door te brengen, meer momenten samen aan tafel, kansen om te horen wat zij denken & willen en zo proeven van hoe zij de wereld zien – zo mooi hoe onwetendheid de dingen volledig anders bekijkt. Daarnaast hebben we onze dagelijkse realiteit vanuit een ander hoek kunnen ervaren, de dingen in kaart kunnen brengen en verder kunnen nadenken over de toekomst – hoewel deze keer wel met een minder spectaculaire achtergrond dan vorig jaar.

Het is mij vooral duidelijk geworden dat we veel meer aankunnen dan we denken. Het is een kwestie van weten waar je naartoe wil, volhouden op de lastige momenten, zoveel mogelijk genieten van de mooie momenten en je naar het best case scenario gaan organiseren binnen de mogelijkheden die er zijn. Elke keer weer komt naar boven dat het die ervaringen zijn, die ons uit onze comfortzone halen, waar een grote portie voldoening of minstens een goed verhaal uit voortkomt.

Altijd in beweging blijven, al is het op een laag pitje

Zoals je weet (of niet weet), zaten wij zelf in het scenario van thuiswerken met twee jonge kinderen en dat betekende dat alle tijd naar kinderen+werken+huishouden ging – letterlijk àlle tijd.

Door de weken heen zijn we ons wel beter gaan organiseren, hebben we bepaalde standaarden meer losgelaten en kwam er bij mij ook wat tijd vrij op het werk waardoor de balans werk/gezin weer haalbaar werd. Maar op geen moment was er ruimte om zelf eens los te komen, alleen te zijn en echt op te laden en ik moet zeggen dat was het zwaarste gedeelte van heel deze periode. Het repetitieve en de eentonigheid slurpte alle energie op en tegen ‘s avonds zag ik het vaak niet zitten om nog meer te doen dan een paar pagina’s te lezen in een boek en een aflevering van The Block of Manifest te kijken. Tot ik er genoeg van had en de touwtjes weer zelf in handen wou nemen.

Ik geloof dat alles altijd in beweging is zoals een rivier die zich aanpast aan zijn omgeving en smalle trage stukken heeft gevolgd door brede snelle stukken en weer verder. Om extra tijd te maken was er maar één optie en zo stond ik de laatste weken op om 6u – wanneer het huis nog stil was – om te werken aan mijn kleur-traject of gewoon tijd voor mezelf. Dat gevoel van controle te hebben over mijn dag en de idee om vooruit te gaan, te kunnen focussen op waar ik zelf naartoe wil was wat ik nodig had, ook al was het niet in het tempo dat ik wou.

Ondertussen is de realiteit al weer anders. Beide kinderen mogen sinds vorige week weer naar school en voel ik de energie vanzelf terugvloeien. Gewoon overdag op werk kunnen focussen, meetings ook weer deftig kunnen voorbereiden, en weer verder te kunnen denken dan wat er vandaag/deze week moet gebeuren: zalig!

In alles wat we doen of tegenkomen is het een kwestie van in beweging te blijven, mee te gaan met de stroom en die versnelling te nemen wanneer daar ruimte voor is.

De impact van een job op jouw leven

Ik zeg dit natuurlijk al langer vanuit de KernTalenten of loopbaanbegeleiding maar het is enorm belangrijk om in een bedrijf te werken waar je jezelf mag zijn met een takenpakket dat jou energie geeft. We besteden een enorm groot gedeelte van onze kostbare tijd in onze job, als je je job dan niet graag doet, dan is er een probleem. Of in elk geval een gemiste kans om die tijd anders te besteden.

De omstandigheden van de laatste weken hadden het effect om alles uit te vergroten. Wat vroeger al niet goed liep, kwam nu nog meer naar boven en zorgde voor dubbel zoveel frustraties. Ik sprak met mensen die zo ontgoocheld waren in hun bedrijf of baas, nog meer dan vroeger en zich de vraag stellen of ze daar überhaupt nog willen blijven werken eens de storm voorbij is. Het probleem was, of nog steeds is, dat de elementen die daar normaal een tegengewicht aan geven (bijvoorbeeld leuke collega’s, wandeling of fietstocht naar kantoor, gezellige lunch samen..) nu niet meer aanwezig waren en werk alleen nog ‘werk’ was. En dan wordt de keuze van de job ineens héél belangrijk.

In deze tijdens zien we weer het belang van echt leiderschap, de nood aan empathie en duidelijke communicatie als drijfveren om de motivatie erin te houden en de zaken vooruit te duwen zeker in tijden van crisis. Of dat nu door wekelijkse communicaties, regelmatige koffieklets-momentjes met de collega’s, een fruitmand of leuk kaartje gebeurd is maakt op minder uit. Het gaat erom te kiezen voor een bedrijf/job waar jij jouw potentieel kan inzetten, waar je een open gesprek kan houden, waar je je thuis voelt en zo die tijd, die we toch op ons werk spenderen, kan gaan inzetten voor jouw doel in het leven.

Wat neem jij mee uit de laatste 3 maanden en waar wil jij aandacht aan besteden in de nieuwe realiteit die stilaan aan het opbouwen is?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *